Kwetsbaar domein

Ik loop op een zonovergoten dag midden in de boekhandel, als ik plots merk dat ik langzaam tot stilstand ben gekomen. Geheel uit het niets hebben mijn ogen mijn eindbestemming bepaald: een uitzicht op drie boekenkasten vol poëzie. Wat volgt is een onvermoeibaar staren naar honderden ruggen, netjes gerangschikt op een rij. Daarnaast blijkt het mijn hart te zijn dat steeds harder tikt tegen de wand van mijn borstkas. Voor ik het weet, liggen er zo ineens meerdere bladzijden opengeslagen tussen de veiligheid van mijn vingers. En ben ik het die het snelle besluit neemt om deze bundels in een dubbele greep bij de hand te nemen.

Eén van de bundels die ik die dag besluit mee te nemen, draagt dezelfde titel als de blogpost die je nu leest. En dat is niet helemaal zonder reden. Deze twee woorden blijken voor mij immers een perfecte aanleiding te zijn om meer over mijn eigen kwetsbare domein te vertellen. Een domein waarmee ik de afgelopen maanden op persoonlijk vlak veel bezig ben geweest. Hetzelfde domein waarvan ik steeds beter de grenzen in het vizier krijg. En dezelfde kwetsbare plek waarbinnen ik vandaag de dag nog van mag leren en groeien.

Ik heb het hier over het domein dat draait om het vinden van eigen authenticiteit. In mijn geval is dat een grote ruimte, perfect om de zoektocht te beginnen naar datgene wat ik als mens belangrijk acht. Overigens betekent ware authenticiteit voor mij het moment waarop ik besluit mijzelf volledig te omarmen in de wereld van nu en daarbij doelbewust mijn eigen gevoel als leidend te ervaren. Op het eerste gezicht geef ik toe dat dit streven in één enkele zin wellicht simpel klinkt. In de praktijk blijkt dat echter nét even iets anders te liggen. Tenminste, als ik in dit geval opnieuw voor mijzelf mag spreken.

De momenten waarop ik er voor koos om mijn gedachtestroom de vrije loop te laten over dit onderwerp, resulteerden namelijk vrijwel altijd in een conversatie die er ongeveer als volgt uitziet:

‘Zeg Soof, gaat gehoor geven aan datgene wat je hier nu op dit moment voelt, niet onlosmakelijk gepaard met jouw angst om een verkeerde keuze te maken? En even tussen jou en mij: klopt dit gevoel wel met de wijze waarop jij nu in het leven wilt staan? Wil je zeggen dat dit hoofd op dit gebied, daar waar jij nu op doelt, eigenlijk aan verstand tekort komt? Oh en ben je eigenlijk wel op de hoogte van wat andere mensen mogelijk van deze beslissende keuze zullen vinden?’ 

Zucht. Ik kan je vertellen dat ik lang, heel lang naar deze gedachten heb geluisterd. Totdat ik voor de verandering eens besloot om naar de tikkende tijdbom ónder mijn hoofd te gaan luisteren. Mijn hart dat op de achtergrond niet luid, maar toch wel duidelijk fluisterde: ‘Je zult niet verder komen op de wijze waarop jij nu je leven vormgeeft. Je begeeft je op dit moment namelijk niet in de wereld van nu. Eerder enkel en alleen maar in de wereld van je gedachten. Gedachten die tevens goed zijn in angst aanpraten en jou onder druk zetten; als een soort wanhopige poging jou voor de onbekende wereld te beschermen.’

De afgelopen maanden ben ik dan ook steeds meer afstand gaan nemen van de vele gedachten in mijn hoofd. Ben ik meer naar pijn en vermoeidheidssignalen van mijn lijf gaan luisteren. Heb ik ervoor gekozen mij nog meer te uiten door dagelijks intuïtief te gaan schrijven. Zeg ik vaker nee tegen verplichtingen en afspraken waar ik op dat moment niet de energie voor heb – of simpelweg geen goed gevoel bij heb. En maak ik meer dan eens tijd om te ervaren hoe het voelt om vanuit mijn eerste intuïtie te handelen (vandaar ook deze blogpost).

Zo ben ik er tenslotte achter gekomen dat er veel dingen in dit leven zijn die ik nog net zo eng vind als voordat ik de kwetsbare wereld van de authenticiteit betrad. Zij het dat het er gelukkig maar weinig zijn die ik echt (nog) niet durf. En dat voelt heel eerlijk nu al als een wereld van verschil: veel gelukkiger en vrij.

Waar zijn jullie zoal mee bezig?

Liefs,

Soof

Leave a Reply

CommentLuv badge