Tweeëntwintig (samen vierenveertig)

Vanmiddag vormt een simpel Whatsapp berichtje de inspiratie van deze nieuwe, nog te schrijven blogpost. Mijn lieve tweelingzus Valérie wees mij namelijk op het volgende feit: ‘Soof! Over 22 dagen worden wij 22!’ Wow, dat is inderdaad zo. De tijd vliegt en doet dat naar mijn idee ieder jaar een stukje sneller. Gek genoeg had ik dat idee onbewust vorig jaar al. Bijna een jaar geleden, op de dag waarop ik destijds 21 werd, heb ik mijzelf namelijk een brief geschreven. Een verjaardagsbrief waaraan ik vandaag opeens weer herinnerd werd. Ik besluit hem hieronder vandaag te delen.

Hé lieve 21-jarige,

Daar zit je dan tussen de kwetterende vogels te genieten van de zon. Nu je op de laatste dag van je twintigste levensjaar voor het eerst bent begonnen met een ochtend yoga, heb je wellicht wel gemerkt dat yoga nog niet aansluit op wat jouw lichaam wilt (lees stijve vaste hark). En dat brengt je gelijk ook al op een vriend(in) die je dagelijks spreekt, voorbij ziet komen, jou corrigeert, jou toezegt wat te doen of te vinden en belangrijker nog: die jou eigenlijk het gevoel geeft dat je het niet waard bent…

Juist ja, je eigen innerlijke criticus  speelt een vals en gemeen spelletje met je. Bijna onmogelijk voor jou om van te kunnen winnen. Bijna dan. Bijna. Want waarom zou je niet kunnen winnen van iemand die je nu inmiddels zo door en door kent en waarvan je weet welke zetten er op het speelbord verder zullen komen? In feite is daar niet zoveel moeilijks aan of wel? Toch hecht je blijkbaar heel veel waarde aan je vriend(in), want je laat hem/haar niet zomaar los. 

Bang om los te laten, bang om een verkeerde keus te maken, bang voor dat onbekende stukje jij, dat achter al die kritiek verborgen ligt. Allemaal gevolgen die zich hebben aangediend door naar de angst, die je jezelf hebt aangeleerd, te luisteren. En dat werkt heel sterk tegen je. Gelukkig weiger je er diep van binnen tot dit moment nog wel toe om tegen je criticus te zeggen: goed gedaan. Omdat je simpelweg al weet dat hij/zij jou niet waard is. En niet andersom. Denk daar maar eens aan lieve denker, als je weer in dat spel dreigt te vervallen. 

Het feit dat jij bent is al genoeg. Alles wat er achter jouw formulering ‘jij bent’ komt te staan, is mooi. Zolang het maar valt onder de noemer ‘jij bent gelukkig’. Dan kies je nooit, maar dan ook nooit verkeerd. En het geeft je de ruimte om anders naar jezelf en je keuzes te kijken die je mag gaan maken, daar waar je ook mag gaan. 

Dus hé lieve 21-jarige, maak maar weer eens wat meer plezier, geniet van de dagen die je gegeven worden. Want het gaat al zo verdomde snel. Voor je het weet ben je zelf al een ouwe taart. Ik geef toe: ook die kunnen in de smaak vallen, zodra men namelijk merkt hoe goed deze eigenlijk in elkaar zitten (Qua smaak, uiterlijk, you name it). Echt waar.

Doe wat met die kracht die er altijd voor gezorgd heeft dat je tegenover je criticus bent blijven staan – want die blijkt veel sterker dan gedacht. -XXX- 

Gelukkig is dat nu wel gelukt: 344 dagen, 5 uur en ongeveer 40 minuten later. <3

1 Comment

  1. Carolien says:

    Yay! Je bent een kanjer en zo mooi zoals je bent! (Dus die critica mag opkrassen.)

    Liefs van je échte ouwe taart 🙂
    Mama
    Carolien onlangs geplaatst…Other projectsMy Profile

Leave a Reply

CommentLuv badge