Mijn liefde voor hand(en)werk

Ik herinner me de warme zomerdagen waarop ik samen met mijn moeder en zussen de hele dag in de tuin bezig kon zijn. De bloemen water geven, nieuwe bollen planten in het voorjaar en elk seizoen opnieuw ruimte maken voor nieuw leven. Met handen in de aarde zo op zoek gaan naar al wat daar zich afspeelt. Om oude aarde soms ook weer van mijn handen af te laten spoelen en op die manier ruimte te gunnen aan iets nieuws.

Net als de herinnering dat ik van kleins af aan meters papier heb volgekladderd, heb gekleurd of heb geschilderd in elke mogelijke kleur die ik op dat moment maar kon vinden. Borduurwerkjes kon maken en kon genieten van de zorgvuldigheid en nauwlettendheid die daar bij kwam kijken.

Ik denk dat daar mijn liefde voor hand(en)werk is begonnen. Liefde die steeds meer kon groeien en ontplooien, door er door de jaren heen altijd aandacht aan te besteden, zelfs als dat ging om de meest kleine, ontspannen momenten van de dag. Het is een gevoel dat ook letterlijk mocht blijven bloeien, aangezien ik haar in feite nooit uit het oog ben verloren. Ik vind haar nog steeds in de frisse buitenlucht, in de (aan)tekeningen die ik maak, in het maken van muziek. Net als in de massages die ik zo nu en dan mijn zussen gun of in het vele naaien en quilten wat ik nu doe.

De uitspraak ‘Sewing mends the soul‘ drukt dit eigenlijk perfect uit. Door mijn handen het werk te laten doen en deze met volle aandacht te volgen, schieten mijn hoofd en lijf eigenlijk automatisch in een soort herstelstand. De drukte van de dag maakt geleidelijk plaats voor stilte in mijn hoofd en zachtheid in mijn hele lijf. En ik merk daardoor dat ik weer vanuit andere perspectieven de dagen (die geweest zijn, nu zijn, of nog gaan volgen) kan bekijken: namelijk vanuit een gevoel van meer ruimte en rust.

En wat misschien nou juist het aller-allermooiste is aan hand(en)werk? Dat heb ik deze keer niet zelf omschreven, maar mogen ontvangen van heel dierbare handen. Speciaal opgeschreven vol liefde en geraaktheid, speciaal voor mij in het volgende citaat:

‘Het geheim van mooie dingen zit ‘m niet in naald of draad, noch in de knoopjes, noch in de maat, niet in hout, papier of katoen, maar in de mensen die het maken en er stiekem hart en ziel in doen.’

Want ja, hand(en)werk is naast energie geven of ergens in kunnen stoppen, eigenlijk vooral veel meer (mogen) ontvangen. In letterlijke zin uiteraard, door datgene wat je hebt gemaakt en een mooi plekje te kunnen geven. Maar belangrijker nog ook in figuurlijke zin, door het verrassend opmerken van nieuwe inzichten door de vele oefening, aandacht en rust die door jouw hand(en)werk mogen ontstaan. En tenslotte blijft het de mooiste manier om dankbaarheid te vinden, overal om je heen. Zij het voor jezelf, maar ook zeker voor de andere mooie mensen in je leven die er echt toe doen. Daar steek ik graag mijn handen voor in het vuur (of in de stof!), net als dat ik ze niet snel omdraai, zodra ze daadwerkelijk nodig en belangrijk blijken te zijn …

Liefs, met een warme zwaai,

Soof. ❤

 

 

Leave a Reply

CommentLuv badge