Mindfulness voor stiekeme chocoladeliefhebbers

Inmiddels is het geen geheim meer dat ik gemiddeld 4 dagen in de week op en neer reis tussen Zevenaar en Amsterdam. Zo ook vandaag, na een fijne dag college. Op ons mooie Mokum station heb ik altijd de luxe om te mogen kiezen tussen twee treinen, namelijk; 1. De rechtstreekse intercity richting Nijmegen of 2. De intercity richting Maastricht (waarmee ik eenmaal in Utrecht alsnog op trein 1 kan overstappen).

Vandaag bleek trein twee dé ideale optie om – zoals een altijd stressende, drukke en verantwoordelijke studente behoort te denken (#nerd) – zo vroeg mogelijk weer in het Verre Oosten van het land te arriveren. Zo gezegd, zo de trein genomen.

Onderweg vulde mijn hoofd zich met vele gedachten, uiteenlopend van to-do-lijst punten, reminders, mooie nieuwe woorden voor gedichten tot aan hersenspinsels over het grijsgrauwe landschap dat langzaam aan mij voorbij trok. Zo raakte ik op den duur ook steeds verder verzonken in het leesvoer dat ik met me mee had genomen. En werd ik een uur later plotsweg wakker in jawel: ’s-Hertogenbosch. ‘Help, paniek, oeps! Wat nu?’

De automatische piloot die mijn hersenpan bestuurt, wist gelijk al raad met deze situatie. Hij besloot heel vrolijk alle kritische en perfectionistische feestgangers uit te nodigen om bij mij hoogtij te komen vieren. De cadeaus die ze meebrachten waren in vorm van gedachten als: ‘Hoe kun je nou zo stom zijn?’, ‘Waarom heb je hier niet beter over nagedacht? ‘ en ‘Nu kom je veel later thuis en heb je veel te weinig tijd over om die torenhoge planning van jou nog af te maken.’ Het resultaat? Een hoop zelfkritiek en spanning begon zich op te bouwen in mijn lijf.

Tenminste, voor heel even. Het was op dat moment dat ik met mijn beide benen ineens op die plechtige hertogengrond bedacht: ‘Ja maar wacht even, je hebt toch ook nog die fijne inzichten uit de mindfulness waar je nu iets mee zou kunnen doen?’ Je hebt als mens immers altijd de keuze om je ofwel geheel door je gedachten te laten meesleuren, ofwel deze enkel te observeren en er te laten zijn. En wat die laatste keuze betreft: dat geeft je de mogelijkheid om de vrijheid in eigen hand te houden en om zo te kiezen voor mildheid, ontspanning en loslaten. Klinkt dat even fijn, in tegenstelling tot de spanning der hoogtij vierders.

Dus nee, helaas heb ik vanmiddag de oorspronkelijke feestcommissie binnen mijn hersenpan het zwijgen opgelegd. Heb ik de cadeaus niet verder geopend, maar ze enkel weggelegd. Want hé: Ik was immers toch al te laat. Ik stond al met mijn beide benen op een ander station. En wat bleek? Die treinen in Oostelijke richting reden ook nog steeds lekker door. Bofte ik even!

Kortom koos ik er dus voor om in de tussentijd échte Bossche bollen te halen. Om te vieren dat het leven lang niet altijd zo perfect hoeft te zijn. Dat ik niet perfect ben. Dit ook vooral niet zo hoeft te zijn. En om stiekem eigenlijk te vieren dat ik dit fijne momentje van mindfulness mocht vergezellen met een kleine omweg. Vol chocola.

Liefs,

Soof


Het verkrijgen van bovenstaande inzichten door mijn kennismaking met mindfulness had ik niet zonder mijn lifecoach Juul kunnen doen. Juul is naast heel lief, betrokken, nuchter, humoristisch en warm vooral ook ontzettend goed in mindfulness, coachen en massage. Dus mocht je denken: ‘Mindfulness lijkt mij wel wat (mét of zonder chocola)’ of ‘Ik zou zo graag bewuster, gelukkiger en vol inspiratie willen leven’, dan zou ik je Juul van harte aanbevelen.  Je vindt Juul hier. <3

 

1 Comment

  1. Carolien says:

    Ha lieve dochter,

    Wat een geniale post, geniaal taalgebruik en geniaal ‘denkwerk’ ook 😉 Hou ‘t vast!

    Liefs, mama

    P.S. Ff plagen: waar kom je de volgende keer mee thuis? Ben benieuwd …
    Carolien onlangs geplaatst…A little breakMy Profile

Leave a Reply

CommentLuv badge