Van moeten naar mogen … <3

Vorige week kreeg ik de volgende vraag cadeau: ‘Denk je dat het hoog leggen van de lat voor jezelf in verband gebracht kan worden met perfectionisme?’ Mijn antwoord daarop was vrijwel gelijk: ‘Ja, ik denk het wel. Ik geloof dat het zo werkt voor mij, in die zin dat deze twee elkaar versterken.’ In deze blogpost wijd ik hierover graag wat meer uit. Simpelweg omdat ik deze week de lat voor mijzelf heel hoog heb gelegd. Serieuze eisen heb gesteld en zo de druk, die daar onlosmakelijk bij komt kijken, heb opgevoerd in mijn dagelijkse bezigheden. Ik ben daar op mijn eigen manier mee omgegaan. Soms succesvol, vaker juist ook helemaal niet.

Het doet me denken aan een reclameslogan die regelmatig voorbij komt op tv. Ik heb het over de reclame waarin de vraag ‘Hoe hoog leg jij de lat?’ wordt gesteld, gevolgd door het gevatte antwoord: ‘De lat, die bepaal jij.’ Ik geef toe: op het eerste gezicht is er niets mis met die boodschap. Toch heb ik er stiekem een gruwelijke hekel aan gekregen. Deze conversatie maakt me namelijk nogal nerveus, omdat ik maar al te goed weet dat er wel degelijk een kern van waarheid in deze boodschap verborgen zit. Tenminste, als ik deze zinnen hun slag laat slaan en toesta om zich tot mijn eigen kopzorgen te richten.

Ik ben namelijk nou eenmaal graag een hoogvlieger. Iemand die haar lat het liefste zo hoog mogelijk legt, om er vervolgens zelf nog maar net met haar vingertoppen bij te kunnen. Voor mij voelt dat het meest veilig, aangezien ik zo in mijn eentje de totale controle houd. Het feit dat ik extra moeite moet doen om die lat van tijd tot tijd op echtheid te controleren, bijvoorbeeld door op mijn tenen te moeten staan (of er zelfs langere tijd op te lopen), neem ik dan ook graag voor lief. Tegelijkertijd maakt deze aanpak het voor anderen overigens onmogelijk om de situatie positief te beïnvloeden; zij weten niet op welke hoogte mijn lat zich bevindt en hoe groot of klein ik deze in werkelijkheid voor ogen heb.

Naar mate de druk toeneemt, word deze fladderkoningin echter steeds stiller. Trekt deze zich het liefste terug in de chaos die zich in haar hoofd afspeelt. Vergeet ze signalen van haar lijf waar te nemen, die eigenlijk al een hele tijd schreeuwen: ‘Nu is het genoeg, stop er eens mee.’ En verandert ze kort gezegd langzaam in een prikkelbare waterval. Een grote stroom water die uiteindelijk niets anders kan dan uit haar oevers treden. Moe van alle onrust en klaar met rotsvast blijven klampen aan zorgen voor later.

Toch is het dezelfde stroming die ik achteraf bezien zoveel meer mag waarderen. Het is namelijk dé verlossende stroom als het gaat om opening brengen in het contact met voor mij dierbare mensen. Daarnaast waarheidsgetrouw zichtbaar maakt dat mijn grenzen opnieuw ver zijn overschreden. En mij ook het inzicht brengt dat het mijn bekende latrelatie met perfectionisme is geweest, die mijn zicht al die tijd vertroebeld heeft.

Het belangrijkste voor mij – als leeggelopen waterval – was deze week dan ook het besef dat deze latrelaties (met hoge eisen én met perfectionisme) niet van eeuwige duur zijn. Het zijn namelijk relaties die komen, maar net zo goed ook weer zullen gaan. Relaties die zeker van tijd tot tijd door mijn dijken zullen breken, maar zeker ook weer nieuwe ruimte achterlaten. Ronduit door mij in te laten zien dat het goed is om te blijven luisteren en stil te staan bij mijn eigen grenzen. Dat het goed is om ook nee te mogen zeggen en om hulp te vragen, zodra ik merk dat dat HOOGnodig is. En ten slotte mij de ruimte te geven om uit te vinden hoe ik die hoge lat van zo even zo snel mogelijk weer naar beneden krijg.

Al schrijvende kom ik er zo achter dat de relatie met mijzelf uiteindelijk degene is die de toon zet voor alle andere relaties die ik aan mag gaan. Ik kan niet zorgen voor een ander zolang mijn eigen fontein niet is aangevuld. Het is wat dat betreft die alles bepalende relatie met me, myself and I die ervoor zorgt dat ik vooruit blijf komen in de dagelijkse stroming die zo fijn ‘het leven’ heet. Kortom mag ik vooral dankbaar terugkijken op die stortvloed aan tranen. Want ja, zelfs al denk ik veel te vaak of veel te ver OVER zaken na, ik heb ook zeker altijd OVER lief. En daar valt, blijkt maar weer, een stuk beter en lichter met mijzelf en met elkaar mee omhoog te vliegen.

Liefs en tot snel weer,

Soof

Leave a Reply

CommentLuv badge