Eén jaar later

Ik vergelijk mijzelf wel eens met dat Vlissingse lichtspektakel. In een veilige, maar donkere omgeving durf ik het licht wel aan te doen. Voel ik mij niet veilig, dan sta ik liever compleet in het donker.  Wat dat betreft hoop ik dit jaar rustiger mee te kunnen zwieren met de wind van alledag. Hoop ik op zoek te gaan naar meer ontspanning. Hoop ik te leren hoe ik beter op mijzelf kan leren vertrouwen. En misschien wel het belangrijkste van al: ik hoop zélf mijn lichtsnoeren uit te gaan hangen in mijn boom, die er inmiddels al zo lang staat. Klaar om zich vastberaden en in volle glorie te laten zien.  

Het zijn woorden die ik schreef in het kader van mijn goede voornemens. Woorden ontstaan in de nacht van 8 januari, nu bijna een jaar geleden. Ik beschreef destijds het uitzicht wat ik had als ik uit het raam van mijn studentenkamer keek. Voor mij zag ik een warme gouden gloed oprijzen rond de takken van een stevig gewortelde boom. Een boom die haar plekje vond in het midden van een drukke winkelstraat, namelijk op de markt van Vlissingen. Die nacht waren het honderden kleine kerstlichtjes die zich uitstrekten over haar takken en haar deden oplichten in het donkere, stormachtige weer.

Meezwieren met de wind van alledag was voor mij in het eerste halfjaar van 2016 alles behalve makkelijk. Ik ben overspannen thuisgekomen en moest eerst stap voor stap weer leren hoe ik mijzelf kon toestaan om letterlijk stil te staan. Echt stil. Niet alleen op het gebied van studie (want dat stond ik immers al), maar vooral op het gebied van vertraging zoeken én vragen van mijzelf. Dit hield in dat ik mijzelf moest leren toestaan om ook mee te zwieren met dagen vol vermoeidheid, teleurstelling of slechte zin. Hield in dat ik mijzelf veel vaker dan daarvoor een halt moest toeroepen, om te voorkomen dat ik meer activiteiten aan zou nemen dan ik eigenlijk met mijn handen in de lucht zou kunnen houden.

Acceptatie, bewustwording en eerlijke reflectie; drie principes die onmisbaar zijn gebleken voor mij om weer meer ontspannen in het leven te komen staan. Een bezige bij ben ik immers nog steeds in hart en nieren. Zij het dat ik nu gelukkig weet wanneer ik ook een toon lager of hoger mag zoemen – enkel omdat het mijn eigen, en daarmee ook de honing van een ander, ten goede komt.  Des te meer ik beter leerde mee te zwieren met wat de dagen mij brachten, des te meer ontspanning er ook als een frisse wind door mijn hoofd & lijf begon te waaien. Aan de ene kant door vertrouwen in een goede afloop of vervolg te hebben, aan de andere kant door bewuster te kiezen voor activiteiten waar ik écht blij van werd. Waarbij de belangrijkste note to self werd: zolang je er maar meer energie voor terug krijgt, dan je er zelf aan verliest, is het goed. Ook dit hield uiteindelijk groeien in vertrouwen in: enkel de keuzes maken die ik voor mijzelf het belangrijkste achtte, kregen de hoogste urgentie. En zorgde uiteindelijk voor een zo veel hogere geluksfactor!

Nu één jaar later mag ik in mijn handen knijpen, echt. Ik sta met mijn beide benen zoveel steviger op de grond, simpelweg omdat ik weet waar ik voor sta. Voor een héél groot gedeelte heb ik dat te danken aan mijn familie. Zij waren het die mij altijd hebben weten te behoeden voor een nog diepere ongelukkige val. (Jullie zijn geweldig, écht!)  Ik vertrouw diep van binnen weer op de persoon die ik ben, net als dat mijn vertrouwen op geluk nog nooit zo groot is geweest. Ik zwier mee met de heerlijke en nieuwe uitdagingen die op mijn pad zijn gekomen (nieuwe studie, mindfulness, schrijven, zelfontwikkeling and so on …) Waar ik nu ook nog eens veel meer ontspannen van mag genieten. Win-win.

Jeetje 2016, wat dat betreft ben ik je dankbaar. Pittig als je was, was je tegelijkertijd ook zo ontzettend welkom. Dankjewel voor alle mooie mensen die je in mijn leven hebt gebracht. Soms heb je namelijk naast die enorme stroomstoot die je zelf aan het genereren bent, ook anderen nodig om je eigen lichtsnoer weer richting het juiste stopcontact te begeleiden. En heel eerlijk brandt dat lichtsnoer inmiddels al in volle glorie. Klaar voor nieuwe, mooie en soms ook zo stormachtige dagen.

Heb ik daar nog goede voornemens bij nodig in de tussentijd, 2017? Hmm.

Genieten. Genieten. En nog eens genieten, denk ik zo.

Liefs,

Sofia

 

1 Comment

  1. Carolien says:

    Ha lieve Sofia,

    Nou, dat is nog eens een goed voornemen: genieten! Super. Doen!
    Liefs, mama

Leave a Reply

CommentLuv badge