Verleggen versus Respecteren

2016 heeft voor mij vooral in het teken gestaan van het thema wat hierboven in de titel staat geschreven. Tenminste, als ik het heb over mijn eigen grenzen (zowel lichamelijk als mentaal). Er vond immers continue een tweestrijd plaats tussen enerzijds het willen verleggen van mijn grenzen, versus anderzijds juist het respecteren daarvan. Een persoonlijk leerproces waar ik in deze blogpost graag wat meer woorden aan zou willen wijden.

Het is de afgelopen weken veelvuldig voorgekomen dat ik het mij opnieuw heb afgevraagd: ‘Heb ik inmiddels wel iets van deze voortdurende tweestrijd geleerd?’ De vraag was bij mij komen bovendrijven, nadat ik begon te reflecteren over de afgelopen tentamenweek (met dank aan papa, de liefste spiegel op dit gebied). Eigenlijk ben ik die dagen namelijk non-stop bezig geweest om tegen de randen van mijn grenzen aan te schoppen. Een bekend fenomeen inmiddels, wat enkel zorgt voor een opbouw aan spanning in mijn hoofd, laat staan in mijn lijf.

Goed. Dit gezegd hebbende, kan ik gelukkig volmondig JA als antwoord geven op die vraag. Ik heb zéker iets geleerd. Laat ik beginnen met de observatie dat beide partijen (hierna te noemen grensverlegger en grensbewaarder) elk aan één zijde nog geregeld aan het touw rondom mijn middel staan te trekken. Het is de grensverlegger die mij het liefste over de streep ziet gaan. De grensbewaarder daarentegen ziet liever hoe alle touwen veilig binnen handbereik blijven. Toch hebben beide partijen, elk op hun eigen manier, mooie inzichten mogen brengen.

Zo heeft de grensverlegger zeker zijn best gedaan afgelopen jaar. De grensverlegger heeft een aantal grenzen op een heel andere plaats neergelegd: iets wat ik aan het begin van dit jaar niet voor mogelijk had kunnen houden. Als je mij in januari had verteld dat ik dit jaar 1. een nieuwe studie zou beginnen, 2. de hoofdstad van Nederland zou leren kennen, 3. in mijn eentje naar evenementen zou gaan, 4. alleen op een podium zou staan, 5. ontspannen zou kunnen rondrijden in een auto en 6. een heleboel nieuwe lieve mensen ontmoet zou hebben; dan had ik je wel heel raar en vol ongeloof aangekeken.

De grensbewaarder daarentegen heeft er op zijn beurt voor gezorgd dat ik mij staande heb kunnen houden in alle spannende situaties die de grensverlegger met zich mee bracht. Want vaak was dat springen toch wel eng of spannend. Wikte en woog ik totdat ik er tureluurs van begon te worden. En duurde het vaak vrij lang voordat ik de touwen uiteindelijk wist door te hakken. Onwetend nog hoeveel vrijheid en bewegingsruimte ik daarvoor in de plaats zou mogen begroeten.

Die momenten, waarop ik recht vóór een grens stond en wilde terugdeinzen. Die momenten waarop ik de grens al was overgestoken, al stappen dichterbij die nieuwe uitdaging. En de momenten waarop ik eigenlijk de grens onbewust allang gepasseerd was en stond te wachten op een volgende lijn: elk van die momenten waren even mooi. Achteraf bezien waren dat namelijk de momenten dat ik als mens mocht groeien: voor mezelf of juist voor een ander. Daar heb ik zelf heel veel van geleerd, zelfs al liep ik soms compleet de verkeerde kant op.

Zelfs verdwalen kan soms volkomen oké zijn. Als je jezelf – als stralend middelpunt – tussen het getouwtrek aan het eind maar op de been weet te houden. Dat kun je die continue tweestrijd op den duur wel dromen. Kun je opeens zelf voorspellen welke kant de lasso op zou moeten gaan. En houd je zowel de grensbewaarder als de grensverlegger bezig, op zoek naar weer een nieuw en ander avontuur. Zij het grensoverschrijdend of juist heel voorzichtig: van mij mag het – in the end – allebei.

Heb jij jouw grenzen mogen verleggen dit jaar?

Liefs,

Soof

 

Leave a Reply

CommentLuv badge