‘Knikkebol’

Al glijdend door de leegte

tikken kilometers langzaam weg

wordt het spoor des levens

plots gewijzigd en onverwachts

door zwaartekracht omgeven.

Zo aandachtig bij vertrek

Gericht op bestemming onbekend

Nu dwaalt geroezemoes verder,

wappert mee en gaat zijn weg.

 

Rust vult jouw volle bestaan

Doet jouw kin nog eenmaal rijzen

Voordat je diep dommelt

daar in zeeën van tijd.

 

Zo geef je over aan de slaap

t’is in het zicht van de haven

waar je eindelijk knikkend instemt;

Ja, geef mij die stilte maar.

 

1 Comment

  1. Heb jouw gedicht een paar maal gelezen. Zo knap van jou om zoiets op deze manier te kunnen verwoorden. Jij hebt zeker de goede keus gemaakt voor de toekomst. Fijn dat ik de kans heb dit een beetje mee te beleven.

Leave a Reply

CommentLuv badge