Innerlijke criticus on the road

Het is donderdagochtend rond een uur of 11. De mistige ochtenddauw laat de straat grijs grauwig kleuren en maakt haar tot een koude kille loper. De rust is voelbaar aanwezig in de lucht. De wind is ijzig stil en zorgt ervoor dat de bladeren geruisloos hun plekje vinden onder hun oorspronkelijke voedingsbron. Vogels fladderen af en toe op en neer, op naar de verdere uiteengestrekte wolkenrij. Daar waar de meeste mensen al naar het werk vertrokken zijn, ga ik nu pas op stap. Tijd om in een kanariegeel gekleurde lesauto de weg op te gaan.

Waar ik van tevoren eerder in vol ornaat liep te stressen voor een rijles, is dat nu gelukkig wel anders. Spanning heeft het woordje ont- inmiddels als voorzetsel weten te accepteren. Daarnaast is mijn denkrichting ook een heel andere kant op gaan staan. Zo vertrouwen mijn gedachten mij steeds vaker voor vertrek nog even toe: ‘We zien wel waar het schip strandt. Ga maar, het komt goed.’

Toch merk ik weliswaar tijdens het rijden dat ik nog van slag kan raken als iets niet gaat zoals ik dat zou willen. Kan ik in de stress schieten als ik opnieuw een fout maak. De oorzaak? Mijn innerlijke criticus die maar al te graag komt huishouden in mijn hoofd. En laat ik nou net iemand zijn die vaak in haar hoofd schiet … Mijn criticus is dan vooral heel kritisch en streng als het om presteren gaat. t. Ook is zij niet snel tevreden en legt zij het liefst een vergrootglas voor mijn neus neer. Het doel: het uitvergroten van mijn fouten op mijn netvlies.

Bij twijfel in de auto voel ik als het ware mijn innerlijke criticus steeds dichterbij mijn bumper komen. Zij komt onverwachts van rechts, omdat ik haar vaak te laat pas zie naderen in mijn binnenspiegel. Klaar om nog een keer extra te toeteren en mij schrik aan te jagen. Wat dat betreft blijkt een auto nog een hele belangrijke extra spiegel te bevatten: namelijk een grote spiegel gericht op jouzelf. Als mens achter het stuur spiegelt en reflecteert deze op jouw doen en laten. Eerder heb ik deze criticus altijd als iets negatiefs bestempeld. Het was immers dé stem die ik het liefste direct uit het raam wilde smijten. Inmiddels heb ik gemerkt dat dit juist averechts werkt.

Net als op de weg mag je zo’n gevaarlijk kruispunt binnen je hoofd eerder voorzichtig benaderen. Deze luide – kriskras door elkaar schietende – gedachten zijn namelijk maar wat goed in het aanpraten van angst, twijfel en het geven van een rotgevoel. De weg loopt voor jouw idee op dat moment in één klap dood. Het resultaat is dat jij DENKT niet meer van je plek te kunnen komen. Denk je. Het doodlopende pad is namelijk het gevolg van gehoor geven aan de innerlijke criticus. Als je mild naar dezelfde situatie kijkt, valt iets anders op. Het gevaar is al geweken, zodra je hebt besloten te durven keren en in actie te komen. Bemoedigd door een andere stem in jou die roept: ‘Er zijn nog meerdere wegen die naar Rome leiden, weet je nog?’

Als ik nou nog eens een kritische stem hoor die zegt: ‘Jij kan niet … ‘, dan weet ik inmiddels dat ik júíst datgene mag gaan doen wat op die puntjes kan worden ingevuld. Die puntjes staan er namelijk niet voor niks. In al hun eenvoud kunnen zij oneindig worden ingevuld. En zij blijken ultiem geschikt in het tot zwijgen opleggen van mijn innerlijke criticus. Want die valt écht wel stil zodra ik besluit geen aandacht meer aan haar kritiek uitingen te besteden.

Eigenlijk lijkt dit proces op het aanvullen van een dieselauto met benzine: dat loopt niet lekker. Op zo’n moment is het belangrijker om jouw auto vol te tanken met de brandstof die jou weer van energie kan voorzien. Door letterlijk een punt achter je criticus te zetten, verschijnt er dan vanzelf een stopbord op de weg. Niet voor jou, maar voor de automobilisten die de ogenschijnlijke alleszeggendheid van milde taal niet kennen. Jij mag verder rijden, met opgeheven hoofd en een opgelucht gevoel. Eindelijk weer naar die voorrangsweg toe.

Kortom neem ik steeds vaker maar voor lief dat het mij altijd wat extra tijd kost om mijn hoofd tot stilte aan te zetten. Net als dat ik nu accepteer dat ik langer zal doen over mijn leerproces dan ik in eerste instantie dacht. En dat is niet erg, zolang ik met volle kracht en gas vooruit blijf gaan. En zolang ik maar blijf luisteren naar de ook altijd aanwezige milde stem in mij die tegengas komt geven en die fluistert onderweg: ‘Maak je maar niet zo druk, ik weet dat je het kan.’

Ik wens jullie allemaal een hele fijne week (ook op de weg!) en liefs,

Soof

Bron afbeelding: Littlegirldesigns.com (via Pinterest)

Leave a Reply

CommentLuv badge