Puzzelstukjes

Ineens weet ik het. Het is tijd om te starten met iets nieuws. Te vertrouwen op de magie van een nieuw begin. Mijn tas is ingepakt, de route al diverse keren uitgestippeld. Mijn hoofd vult zich als een woud vol zangvogels. Enerzijds klaar voor het ontwaken van de morgen, anderzijds weifelend over het volume en de in te zetten passende symfonie van deze dag. Het is tijd voor mij om te gaan, te gaan ontdekken. 

Het Liemerse landschap glijdt al glooiend aan mij voorbij. Naast mij kijkt een klein meisje verwonderd met grote ogen naar het knipperende omroepbord. De stilte van de coupé maakt af en toe plaats voor het piepen van remmen, het schuiven van koffers. Schuivend tussen de mensenmassa, klimmend een trap of twee, ga ik de strepen van het zebrapad voorbij. Dan hoor ik het ruisende geluid van de wind tussen de bomen. Ook het voorzichtige geritsel van de bladeren wordt steeds luider. Tussen elke paar bomen verschijnt een nieuwe ingang naar nog te ontginnen terrein. Daar tussen de groene bladerdaken, daar waar het zonlicht al voorzichtig door de licht verkleurde bladeren doorschemert. Daar voelt het als thuis.

Mijn voeten druk ik stevig in het zand. Voor mij strekt een houten leuning zich aan beide kanten uit. De treden van een ladder zijn gericht naar hemels boven. Stapje voor stapje zie ik in hoever ik de lucht in wandel. Stiekem kijk ik soms terug naar de aarde die achterop is geraakt. Achter mij mag blijven ook. Zo volgen herinneringen elkaar langzaam op – op weg dichter naar de wolken toe. Een gevoel van trots en van samen overvalt me. Want ik weet opnieuw hoe het voelt om op te stijgen. Op een pas verschenen ladder mag ik verder groeien. Droom ik, mag ik én kan ik.

Daar waar energie het wint van vermoeidheid. De dagen dromen en de nachten denken. Daar verander ik niet zo zeer, maar word ik bewuster wakker. Hoe onverzettelijk het immers ook kan lijken – ergens weet ik dat ik dat ook ben. Al tekenend dans ik in de chaos van alledag. Vind ik vreugde in het alledaagse ongewone. Het leven stroomt weer, spuit letterlijk alle kanten op. Gelukkig vind ik het altijd weer terug daar tussen eb en vloed. Zij het mooier, slechter of enkel wat veranderd. Het voelt goed, het belangrijkste van al.

<3

De afgelopen weken is het wat stil geweest op mijn blog. Achter de schermen heb ik gelukkig niet stilgezeten! (lees: nieuwe studie, nieuwe ideeën,  nieuwe blogposts ). De komende weken hoop ik dan ook weer vaker te schrijven op mijn blog, gezien ik dat zo graag doe. En ik hoop dat mijn beschreven ‘puzzelstukjes’ van hierboven, jullie een beetje een beeld hebben kunnen geven van mijn afgelopen weken.  Want: ‘It’s always the small pieces that make the bigger picture’ vind je ook niet? 😉

Heb een hele fijne week!

Liefs,

Soof

 

 

 

Leave a Reply

CommentLuv badge