Koudwatervrees

De definitie van koudwatervrees luidt ook wel: ‘overdreven terughoudendheid of angst bij het beginnen met iets nieuws’. Op mijn manier zou ik dit begrip als volgt uitleggen: het gevoel hebben te worden overspoeld door alle golven van de dag. Het moment waarop je jouw eigen stroming uit het oog verliest, omdat je deze niet meer van anderen kunt onderscheiden. Want welke golven zijn immers nu nog de jouwe en waar zijn zij gebleven?

Ik ben ervan overtuigd dat wij dit gevoel allemaal in een bepaalde fase van ons leven tegenkomen. Een reden des te meer voor mij om erover te schrijven. Ergens vind ik koudwatervrees namelijk een heel logisch iets. Als je langzaam je gezette voetstappen in het zand des levens uitgewist ziet worden – door de simpele eenvoud der getijden – roept dat immers een reactie van onzekerheid op. En dat is niet voor niets. Want je bent plots weg de weg, je plan of de koers kwijt. HELP!

Niet zo gek dat je lichaam dan besluit in een primaire reactie stand te schieten. Dat kan vechten of vluchten zijn. De een besluit simpelweg te vluchten door het strand direct te verlaten. Een ander vecht liever en besluit zo de golven achterna te gaan. Haastig op zoek naar nog enig overgebleven spoor. Vluchten door in die zin de handdoek in de ring te gooien. Of Vechten door het besluit te nemen de kop boven het zand te houden.

Op het moment dat IK plots werd overvallen door angst (lees gisteren), drong dit in eerste instantie nog niet zo tot me door. Sterker nog was het vandaag pas dat het woord koudwatervrees tijdens het douchen (geen grap) mij te binnenschoot. Wat dat betreft herken ik onmiddellijk de vluchter in mij. Degene die niet van plan is onzekerheid of angst zomaar onder ogen te komen.

En toch wist ik intuïtief ergens dat er sprake moest zijn van wat wij als mensen ‘koudwatervrees’ noemen. Waar dat gevoel opeens vandaan kwam? Het begon denk ik op het moment waarop ik gisteren met hele mooie vrouwen over het thema passie sprak. Een middag waar ik letterlijk ogen heb zien oplichten. Gezichten heb zien stralen op de momenten waarop het gesprek over ware passie ging. Het waren die korte, betekenisvolle seconden waar ik door werd geraakt.

Ineens spookten toen de volgende vragen door mijn hoofd: ‘Is mijn nieuwe studie straks wel datgene waar mijn ogen van gaan stralen?’ ‘Licht mijn gezicht op als ik daarover praat?’ ‘Is dat hetgeen waar ik onuitputtelijk voldoening uit haal?’ ‘Hetgeen waar ik nauwelijks energie voor nodig zal hebben?’ Waar ik twee weken geleden nog zo zeker sprak over mijn sprong in het diepe, was daar ineens grote twijfel. Twijfel die als een vloedgolf over mij werd heen gestort, zonder dat ik daar aan wist te ontsnappen.

Tenminste, dat was wat ik gisteren nog dacht. Gelukkig is daar vandaag namelijk de vechter in mij die eigenlijk nog iets wilt mededelen: ‘Hoi koudwatervrees! Ik zie dat je er bent.’ Zij die weet dat bovenstaande vragen erg goed zijn in het aanpraten van angst. En tegelijkertijd weet dat het juist die vragen zijn die nu nog niet volledig beantwoord kunnen worden. Mijn sprong komt namelijk nog. ‘Waar een nacht zonder veel slaap al dan niet goed voor is.’ denk ik dan bij mijzelf. Het heeft mij namelijk gelukkig wel een nieuw inzicht opgeleverd: ja, deze vragen zullen bij vloed ernstig dichtbij komen. Maar zij zullen zich zeker ook net zo goed bij eb weer terugtrekken.

Koude watergolven voelen zwaar, in die zin als je ze van tevoren niet ziet aankomen. Als je ze nog niet eerder hebt leren kennen of hebt ontmoet. Op dat moment is koudwatervrees datgene wat je als iets nieuws en onbekends overvalt. En dan blijkt het ook nog eens als een gek te stromen!

Toch is zo’n koude stortvloed – als je langer kijkt – ook heel verfrissend. Ja, het laat je schrikken. Ja, het laat je een andere kant op denken. Maar belangrijker nog: het laat je passie in jezelf weer even stromen. Immers is datgene waar je aan denkt op het moment dat je voor een immense oceaan staat, altijd iets wat je zo lief hebt. Wat je kunt samenvatten in het woord ‘passie’ en jou elke keer weer weet te raken. Zelfs als dat in vorm van een ijskoude douche blijkt te zijn. Ook dat overleef je. Echt.

Wat mij betreft mag die koude stroom vaker mijn kant op komen. Dan kan ik daar -mij kennende – weer een stroom woorden aan wijden.

Liefs,

Soof

 

 

 

 

 

2 Comment

  1. Wat een mooi besef Sofia! Ik ben er van overtuigd dat de keuzes die je met je hart maakt weerstand kunnen bieden aan alle opkomende golven. Je bent je eigen rots in de branding, omdat jouw hart zeker is van je zaak. Men zegt niet voor niks: “Volg je hart, want dat klopt”.

    Ik wens je heel veel succes met je studie en alle andere dingen die op je pad komen. Je weet tenslotte nooit wat het leven je brengt, en dat is maar goed ook. Het zou gek zijn als er geen golven meer het strand op zouden komen rollen.

    Liefs!

  2. […] les mee naar huis mocht nemen over mijn eigen passie en twijfel daarover destijds. (Ik schreef er deze blog over, mocht je het nog eens terug willen […]

Leave a Reply

CommentLuv badge