Een lelieblad voor Daan

Als klein meisje kamperen in jouw boomgaard. Klimmen en springen in de hooiberg. Voor het eerst op een zadel plaatsnemen en verder gaan in galop. Het proeven van mijn eerste haring. Pasgeboren lammetjes in de wei. Luisterend naar zwaluwen, verscholen in de nok van jouw garage. Zomaar wat herinneringen als ik aan jou denk lieve Ome Daan.

Als enig familielid aan mama’s kant heb jij mij en mijn zussen al die jaren langzaam op zien groeien. Op belangrijke momenten was je daar namelijk altijd. Stond je trots klaar om ons te feliciteren en bij te staan. En terwijl je nooit écht op de voorgrond bent gaan staan, observeerde je als de beste. Deed je vervolgens eerst jouw eigen verhaal, om vervolgens weer bij mijn of ons verhaal aan te sluiten. Mooi vond ik dat: zo (snel) kunnen schakelen tussen twee verschillende belevingswerelden.

School en opleiding is altijd een belangrijk gespreksonderwerp geweest. Oprecht was je geïnteresseerd in onze vorderingen, rapporten en ervaringen op dat gebied. En het is nu pas lieve Daan dat ik daar zo dankbaar op terugkijk. Ik geef toe dat ik als tiener namelijk deze vragen van jou niet altijd wist te waarderen (Stond ik daar met mijn cijferlijst na een moeilijke periode te balen). Nu motiveert het mij alleen maar meer om mijn best te blijven doen en dankbaar tegenover elke nieuwe leerervaring te staan.Want jij wist als geen ander om altijd (door) te blijven leren, zelfs jaren na je afstuderen. Ik zie je nog zitten voor je boekenkast vol encyclopedieën, terwijl je vertelde over aanwinsten in de vorm van nieuw gebundeld geschreven gedachtegoed.

Ik had je in dit leven zo graag meer willen geven lieve Daan. Ontvangen stond namelijk maar in hele kleine lettertjes in jouw persoonlijk woordenboek geschreven. Net als de woorden rust en ontspanning simpelweg op de laatste pagina’s hun plekje moesten zoeken. Wat dat betreft was je altijd zo duidelijk als maar kon. Gaf je maar wat goed je grenzen aan en ging je, als je daadwerkelijk voelde dat je moest gaan. Toch had ik je die rust in jouw leven meer gegund: in vorm van een vandaag zonder tijd om te haasten. Een dag zonder vechten tegen onrust of die voelbare rusteloosheid in je lijf.

Op de dag van jouw uitvaart verzamelden zich vijf libellen in onze tuin. Vier gehuld in een oranje/gele kleur en één opvallend in het felrood. Ik wist gelijk dat jij het was die even kwam kijken. En ik was maar wat blij dat jij daar bleef zitten op de struik, afkomstig van de Diedenweg. Hoe hard de wind op dat moment ook waaide: in alle rust bewoog jij mee. In stilstand niet van plan om ons zomaar te verlaten. Voor mij een hele troostende gedachte , nu jij aan een ander nieuw leven bent begonnen.

Lieve ome Daan, jij blijft mijn voorbeeld als het gaat om het najagen van je dromen. Hoe jong of oud je dan ook moge zijn. Ik zal je warmte missen, net als jouw liefde voor de natuur. En ik kan je beloven: als ik aan Wageningen denk, ben jij de eerste die in mijn gedachten opkomt. Daar waar in mijn hart altijd jouw lelieblad te vinden zal zijn. Achter de molen, weet je nog?

Ik zal altijd voor je blijven zingen lieve Daan. Rust zacht.

Kus, Sofia.

PS: Ik mis je nu al.

1 Comment

  1. Lieve Sofia, gecondoleerd met het overlijden van jouw oom. Het zal voor jouw moeder ook heel erg zijn haar broer te verliezen. Ik lees altijd erg graag jouw blogs en dit nu heb je ook weer met zoveel liefde geschreven. Koester de herinneringen aan hem. Ik heb zelf vaak het gevoel dat, wanneer er iemand is overleden waar ik van hield, een goede band mee had, hij of zij nog een beetje in mijn buurt bleven, zoals jij schreef over de rode Libelle.
    Veel sterkte voor jullie allemaal. Liefs, Wil Dercksen.

Leave a Reply

CommentLuv badge